Bociany
Spaceruję ostrożnie, by nie zaczepić
gniazda skowronka, drozda czy strzyżyka,
bo tutaj właśnie wszystkie chcą się gnieździć,
gdy pisklę wyklute, to zaczyna brykać.
Najpierw nieporadnie, a potem już z gracją
unosi się z wiatrem swą tajemną mocą,
czaruje nas śpiewem, lotu elegancją
budzone przez słońce, ranną myte rosą.
Lecz królem tych łąk i rozlewisk wszelkich
nie mała i szara skromniutka ptaszyna.
Białopióry bocian, wyniosły i wielki,
wraz z jego przylotem wiosna się zaczyna. Maria Magda Gaj
Spaceruję ostrożnie, by nie zaczepić
gniazda skowronka, drozda czy strzyżyka,
bo tutaj właśnie wszystkie chcą się gnieździć,
gdy pisklę wyklute, to zaczyna brykać.
Najpierw nieporadnie, a potem już z gracją
unosi się z wiatrem swą tajemną mocą,
czaruje nas śpiewem, lotu elegancją
budzone przez słońce, ranną myte rosą.
Lecz królem tych łąk i rozlewisk wszelkich
nie mała i szara skromniutka ptaszyna.
Białopióry bocian, wyniosły i wielki,
wraz z jego przylotem wiosna się zaczyna. Maria Magda Gaj
Maria Magda Gaj
Urodzona 1960 roku w Nowym Sączu absolwentka Wydziału Polonistyki UW.
Poezja Marii to subtelna opowieść o naturze, pełna wdzięku i czułości. W jej wierszach przyroda nie tylko stanowi tło, ale jest głównym bohaterem. Maria z delikatnością ukazuje piękno codziennych zjawisk, nadając im symboliczne znaczenie. Jej styl jest klasyczny i melodyjny, co nadaje poezji rytm przypominający naturalny puls świata.
Publikacje wydane z Poeticus:
2024
Serce Gai. Poezja dla Matki Ziemi
2024
Poetycka Księga Świąt