Agnieszka Łuniewska

Agnieszka Łuniewska (Pola Dec) – imię moje z ognia, a nazwisko rodowe z ziemi, którą wypalał do cna ten nieokiełznany płomień. Trzeba było łagodności wody i światła odbitego od męskiego zwierciadła, żeby duch mój osiągnął równowagę. Równowagę, lecz nie spokój.

Zatem prę do korzeni własnej rodziny i płynę do źródeł słowiańskich początków tej ziemi, wierząc, że wielka ofiara mego ludu dozna wreszcie dziejowej sprawiedliwości. W swej wrodzonej naiwności wierzę, że moje wiersze są jak jedne z wielu agm, które przywołują Wielką Zmianę.

Obcuję z przyrodą od zawsze – po swojemu i po swojemu szukam w niej boskości.

Pisałam zawsze do szuflady, przelewając na papier moje emocje i frustracje, aż trafiłam na blog Pana Czesława Białczyńskiego, a tam – na grupę braci – i okazało się, że nie jestem sama. Odważyłam się tam pokazać moje wiersze i zostałam zachęcona do tego, aby pozwolić im ujrzeć światło dzienne.