What are you looking for?

Jak to jest być poetą? – odpowiedź Ewy Judy

Jak to jest być poetą? – z pozoru proste pytanie, lecz tylko poeta zna odpowiedź na nie.

Bycie poetą to przede wszystkim bycie sobą w świecie, gdzie dominują szablony i z góry przewidziane schematy. Bycie poetą, to pozostawienie cząstki swej duszy w napisanych utworach. To świadomość, że przegrywa się z utworami prozatorskimi, których jest znacznie więcej. To zatopienie się w „literaturze pięknej”, jak to często poezja bywa nazywana. Chwytanie myśli, która błyskawicznie może umknąć i zapisywanie jej, często w środku nocy na kartkę lub notatkę w smartfonie.

Bycie poetą, to mnóstwo zapału, miłości do swej pasji i bezinteresowności, która w dzisiejszych czasach doceniana nie jest. To często postawienie wszystkiego na jedną kartę; na kartę twórczości, która nie wiadomo jak będzie przez czytelników odebrana. To zmaganie się z nieprzychylną opinią krytyków literackich, przy jednoczesnym uznaniu czytelnika. Zmaganie się z opinią, że dobry technicznie wiersz, to taki, który się czytelnikom nie podoba. Skutkuje to czasem pisaniem do szuflady, w przeświadczeniu o bylejakości. Bycie poetą, to często kroczenie własną, samotną drogą, wypełnioną marzeniami, o które trzeba mocno walczyć. To w świecie materializmu rozterki spowodowane brakiem docenienia za włożone w swą pracę serce. To wiersze, czekające w Wordzie komputera, bo nie ma je kto wydać, lub jeśli ma, to poetę nie zawsze stać na wpisowe.

Bycie poetą, to działanie, które czasem może być dostrzeżone i docenione wiele lat po śmierci autora. Zauważenie czegoś, co dla innych jest zupełnie niegodne uwagi, słuchanie ludzi, którzy mogą być inspiracją. Patrzenie tak w słońce, jak i w swój cień. Odkrycie tysiąca kolorów szarości i przełożenie je na paletę rymu i taktu. Odnalezienie wartości w rzeczach prostych, zwykłych, a jednak tworzących coś, co zapadnie w pamięć na zawsze. Wywołanie u czytelnika wzruszenia, podziwu, zadumy, refleksji i skłonienie do dalszego czytania.

Bycie poetą, to życie w kilku wymiarach jednocześnie, spojrzenie z różnych perspektyw; oryginalne a zarazem trudne, skomplikowane, ale warte, aby je właśnie takim przeżyć. Bycie poetą to posiadanie wyobraźni, która sprawia, że spływa łza wzruszenia. To moc, której nie da się przeliczyć na żadne pieniądze. Moc, której wartość ukryta jest gdzieś w zaświatach.

A każdy z poetów może pozostawić po sobie trwały ślad w postaci swych wierszy, zebranych w antologię. Ja mam na swym koncie 4 takie publikacje. Dwie z nich to wydane przez Wydawnictwo Poeticus: Antologia Poezji Anielskiej „Anielskie podszepty” i Antologia Poezji Bardzo Romantycznej „Romantica”. Wydawnictwem kieruje Pani Agnieszka Lisztwan, której przy okazji serdecznie dziękuję za miłe słowa, skierowane pod adresem moich wierszy.

Kończąc zacytuję fragment wiersza Adama Asnyka, zatytułowany „Dałam ci moc”, który doskonale opisuje czym jest właśnie ta moc poezji.

„Idź sobie w grób, nieznany światu,
Bez żądzy sławy próżnéj,
Bez wieńców róż, bez mirtów kwiatu,
Bez bratnich łez jałmużny.
Ziszczenia snów, owoców trudu,
Nie pragnij tu oglądać:
Dałam ci moc nad sercem ludu, —
Nie możesz więcej żądać!”

Ewa Juda

Podziel się:

Dodaj komentarz

Your email address will not be published.

You may use these <abbr title="HyperText Markup Language">HTML</abbr> tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*